Beleggen en boekhouden

In de hoogtijdagen, niet zo lang geleden, werden deze beleggingen haast blindelings gekocht en verkocht. Daaronder vielen bijvoorbeeld de sub prime leningen. De banken waren de kopers en tevens de verkopers. Pakketten werden heen en weer geschoven en iedere keer streek de verkoper een heel aardige beloning (fee) op. 

Maar op een dag kwam dit leuke onderonsje tot stilstand. Er waren geen kopers meer terwijl de verkopers massaal alles wilden dumpen. Wat deze professionele instellingen blijkbaar niet wisten was dat het moeilijk is om iets te verkopen als er geen koper is.

 

Het is namelijk zo dat als er meer verkopers dan kopers zijn de prijs de neiging heeft om te dalen. Vanwege deze waardedaling moesten de banken voor miljarden afboeken op hun beleggingen om zo de (reële?) marktwaarde daarvan te weerspiegelen. 

Maar dat vonden de bankiers helemaal niet eerlijk. Deze iconen van de vrije markt, die overheidsingrepen verafschuwen, vonden het niet juist dat hun beleggingen tegen marktwaarde gewaardeerd moest worden. Ze waren volgens hen namelijk veel meer waard.

 

Volgens het beleggers-ABC moet je effecten kopen als ze ondergewaardeerd zijn en verkopen als ze te duur zijn. Maar ook hier hadden deze professionele instellingen geen kennis van genomen. Ondanks het feit dat ze massaal beweerden dat deze beleggingen veel meer waard waren was er geen een die bereid was om ze te kopen.

 

Kunt u de logica nog volgen. Nou, ik niet. Maar dat maakt ook niet zo veel uit. De banken hebben inmiddels weer gelijk gekregen. De tot op heden verafschuwde overheid is te hulp gekomen. Deze keer niet met kapitaalinjecties maar met nieuwe boekhoudregels.

 

In het kort komen ze erop neer dat de marktwaarde niet meer meetelt zolang de beleggingen niet zijn verkocht. Als ze in je portefeuille blijven kunnen ze tegen de kostprijs worden gewaardeerd. En die is aanzienlijk hoger dan de marktwaarde van vandaag. Pas op het moment dat ze verkocht worden moet het resultaat geboekt worden. Deze pakketten van slechte leningen, die nog geen jaar geleden bijna dagelijks door de banken aangekocht en verkocht werden, zijn ineens een lange termijn strategische beleggingen geworden voor deze banken. 

 

De volgende stap wordt wellicht dat ook de beleggingen van de cliënten tegen de historische kostprijs worden gewaardeerd zolang de aandelen in de portefeuille blijven. Zo verdwijnt uw verlies van de afgelopen periode met een boekhoudkundige pennenstreek als sneeuw voor de zon. Uw pensioenvooruitzichten zijn een stuk rooskleuriger, en de accountmanager komt u uitleggen dat u zich inmiddels geen zorgen meer hoeft te maken over uw oude dag.

 

Vervolgens zal hij, en daarvoor komt de overheid straks zeker ook met nieuwe regels, met kleine letters op het papier dat u straks gaat ondertekenen, als bevestiging voor het geweldige herstel dat in uw portefeuille heeft plaatsgevonden, een kleine voorwaarde inlassen als volgt:

 

“Uw portefeuille is gewaardeerd tegen kostprijs. Deze zal te allen tijde door de bank in stand gehouden worden op voorwaarde dat u nooit iets verkoopt. Bij verkoop is de bank niet verantwoordelijk voor enige waardevermindering van uw beleggingen. Alhoewel wij van mening zijn dat waardering van uw portefeuille tegen historische kostprijzen een juiste weergave is van uw huidige vermogenspositie geven wij geen garantie dat de kostprijzen uit het verleden iets te maken hebben met de marktwaarde van uw beleggingen.”

 

En de banken kunnen weer rustig gaan boekhouden ….. oeps!, ik bedoel beleggen.