Turbo

Een turbo is relatief nieuw op de beurs. Dit beleggingsproduct werd in 2004 geïntroduceerd door ABN Amro. Na de overname van ABN AMRO werd het turbo product overgedragen naar de Royal Bank of Scotland. Sinds oktober 2010 biedt het ook ABN Amro weer turbo’s aan.

Met een turbo is het voor beleggers mogelijk om middels een zogenaamd hefboomprincipe sneller te profiteren van een stijging of daling van indices, aandelen, beleggingsfondsen, grondstoffen, obligaties of valuta. Door de hefboomwerking is een belegging in turbo's risicovoller dan een directe belegging in de onderliggende waarde. De koers van een turbo kan immers snel stijgen maar ook snel dalen. Andere banken bieden een soortgelijk product aan onder een andere naam: sprinters, die worden uitgegeven door ING, en speeders, die worden uitgegeven door de Amerikaanse bank Citi en de Duitse Commerzbank.

Een turbo is gebaseerd op een onderliggende waarde. Met een turbo kan men speculeren op stijgingen en dalingen. Een turbo long stijgt als de onderliggende waarde stijgt, een turbo short heeft het tegenovergestelde effect.

Bij aankoop van een turbo long koopt de bank doorgaans de onderliggende waarde aan. Een deel van de kosten voor de onderliggende waarde, wordt gefinancierd door de bank; het resterende deel betaalt de belegger – dat is de waarde van de turbo long. Over het deel dat de bank financiert, betaalt de belegger rente. Dit maakt uitgeven van turbo’s interessant voor de bank.

Als de onderliggende waarde stijgt, dan stijgt de turbo absoluut gezien net zoveel mee. Omdat de waarde/prijs van de turbo echter een fractie van de onderliggende waarde is, stijgt de turbo procentueel gezien vele malen sneller. Dit geldt natuurlijk ook andersom: ook de daling gaat procentueel gezien sneller. Dit is het hefboomeffect.

Turbo’s hebben een ingebouwde stoploss. Op dat niveau wordt de positie automatisch gesloten door de bank. De eventuele restwaarde wordt dan uitgekeerd.